Vandaag zou ie 40 zijn geworden, vorige week hebben we hem begraven. Een mooi mens is veel te vroeg heengegaan. Ter gedachtenis, sprak ik 25 mei 2010 onderstaande woorden op zijn begrafenis in Leeuwarden.

Als ik aan Idse denk, denk ik aan woorden als zorgzaam, slim, humoristisch, vakkundig, gezellig, bijter, vechter, intellectueel en man van het volk tegelijkertijd. En, ik moet het toegeven, ook denk ik heel erg aan een man met een slechte muzieksmaak. Want laten we eerlijk zijn, Blijf Bij Mij en De Vlieger draai je niet. Ook niet op je begrafenis.

Mijn dochter vroeg zich af of ik dit wel kon zeggen op een begrafenis. Ik heb haar uitgelegd waarom ik vind dat het kan.

Ik weet zeker dat Idse het niet erg gevonden zou hebben dat ik dat nu en hier over hem zeg. We maakten daar namelijk altijd grappen over. Ik met mijn VPRO-achtergrond en bijbehorende muzikale underground en Idse met zijn Sterren.nl en wintersportreizen en cruises met Frans Bauer en Jan Smit. En hij vond dat leuk. Echt. Ik heb dat nooit begrepen.

Maar het feit dat we zo veel verschilden en tegelijk zoveel gemeen hadden, maakte voor mij de afgelopen 2,5 jaar met The Crowds bijzonder.

We waren een mooi trio. De een van de Tros, de ander van de VPRO en de derde, Wessel de Valk, van de Vara. Alleen dat verschil was al groot. Dan hadden we ook nog onze andere culturele verschillen. Ik als trouwe Greenwheels rijder naast Idse en Wessel als mannen die auto’s belangrijk vonden. En Idse en ik die bij voorkeur een bitterbal verorberden, naast Wessel die wij samen graag als eet-snob neerzetten. Maar we deden dat met alle respect, dat snapt U.

Voor we samen een bedrijf begonnen, waren we ieder hoofd van onze eigen nieuwe media afdeling bij onze eigen omroep. Het is riskant om een bedrijf te beginnen met drie baasjes. Want als ze die houding in een nieuwe omgeving meenemen, dan heb je een probleem. En dat is gelukkig nooit een kwestie geweest. We hadden allemaal onze sporen verdiend en gunden elkaar de ruimte. Maar dat kon natuurlijk alleen doordat we veel gemeen hadden. Onze passie en deskundigheid op het gebied van media en innovatie deelden we, we hadden op dat gebied alledrie baanbrekende dingen gedaan en hoefden ons daar niet te bewijzen. We zagen zo de kracht van elkaars verschillen.

En dus was het goed dat ik bij The Crowds de man was die net als bij de VPRO de nieuwste ontwikkelingen probeerde te volgen en verwerken en Idse de man bleef die het grote publiek in ogenschouw nam waarbij Wessel als geen ander ook het zakelijk aspect in de gaten hield. En waren we trots dat we samen de afgelopen jaren mooie en goede dingen voor elkaar boksten.

We waren een mooi trio. En dat zijn we nu niet meer. En dat is erg. Heel erg. The Crowds gaat natuurlijk verder, Idse zou niet anders willen. Maar we moeten weer een nieuwe vorm vinden. En dat gaat even duren. Maar dat is niet erg. Onze zoektocht gaat ons blijvend herinneren aan Idse. Net zoals ik vanaf vandaag alleen nog aan Idse denk als Andre Hazes of Paul de Leeuw uit de speakers schalt.

Dan herinner ik me de man die zo van gezelligheid hield. Mooi vond ik dat. Onze keukenkast staat nog steeds vol met de koek, chips en drank die altijd op voorraad moesten zijn van Idse. ‘Dat hoort zo.’ En als er dezer dagen op kantoor aangebeld wordt, verwachten Wessel en ik nog altijd dat een pakketje van iBood bezorgd wordt. Idse was een fanatiek koopjesjager. Hij kocht de grootst mogelijke onzin in onze ogen. Als hij er maar grote korting op kreeg.

Ik zeg dit omdat ik van hem hou. Het zijn die afwijkingen die mensen leuk maken. Idse was heel goed in zijn werk, maar nog veel meer een bijzonder persoon en een mooi mens. We gaan hem missen, en dat is maar goed ook.